Europejska świadomość muzyczna i kontakty z amerykańską tradycją jazzową są najważniejszym spoiwem muzyki kwintetu Kattorna. Zespół powstał w lutym 2005 roku w Berlinie, gdzie koncertował w ramach multimedialnego projektu z muzyką Krzysztofa Komedy.
Twórczość Komedy wywarła silne piętno na brzmieniu zespołu. Niewiele ponad 2 miesiące od momentu powstania Kattorna zwyciężyła w Europejskich Integracjach Muzycznych, co stało się początkiem sukcesów na kolejnych festiwalach: Nadzieje Warszawy i Berlin Jazz & Blues Award, po których zespół po raz pierwszy wszedł do studia by zrealizować płytę promocyjną, która dołączona została do magazynu „Jazz Forum”. W 2010 ukazał się album "Straying To The Moon", dostępny w ogólnpolskiej sprzedaży, który spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem krytyków.
Zespół koncertuje regularnie w Polsce, Niemczech, a także we Włoszech, w klubach jazzowych oraz na festiwalach takich jak m.in: Letni Festiwal w Piwnicy pod Baranami w Krakowie, Festiwal Pianistów Jazzowych w Kaliszu, Festiwal Muzyki Filmowej Krzysztofa Komedy w Warszawie, Jazzahead w Bremie, Sounds No Walls w Berlinie, Ancona Summer Jazz Festival, Marigliano In Jazz (Włochy). Muzycy brali także udział w spacjalnym koncercie poświęconym Krzysztofowi Komedzie, zrealizowanym przez TVP 2 pod koniec 2010 roku.
W 2010 grupa wydała płytę pod szyldem Straying to the Moon (nagranie w Studiu Polskiego Radia w Koszalinie). Krążek jest utrzymany w mainstreamowym stylu i komedowskim charakterze: nie brak tu motoryki, ekspresji, czy też jazzrockowego „beatu”. Składają się na nią głównie kompozycje pianisty Łukasza Pawlika.
Płyta spotkała się z entuzjastycznymi recenzjami krytyków:
(...) album nie odbiega od najlepszych produkcji amerykańskich głównego nurtu jazzu. Ma też coś, co polubimy – słowiańską melancholię. Straying To The Moon to najlepszy debiut fonograficzny ostatnich lat.Marek Dusza, „Audio”.
(...) zespół zasługuje na miano jednego z najważniejszych zjawisk naszego jazzu, spełnioną nadzieję.
Piotr Iwicki, „JazzGazeta”.
Nowa płyta jest więcej niż udanym dziełem grupy, nawiązującej do najlepszych tradycji mainstreamu, ale otwartej też na ekspresję rocka i urok klasyki.
Adam Ciesielski, „Życie Warszawy”.
Dynamika, świetne, zmienne tempo, radość z gry, rozpierająca, młodzieńcza energia – to wszystko sprawia, że krążek mocno oddziałuje na emocje i napawa optymizmem.
Olga Spasojewska, „Polskie Radio Online”.